هر ذره از مواد مخدری که دود میشود و عدهای از آن کام میگیرند، آتشی میشود بر زندگی هزاران کودک بیدفاع مثل فاطمه، نیلوفر و باربد که در کنجی از خانه، دور از چشم دیگران لال و کور شدند، سوختند و مردند. فاطمه شش سالش بود که مردی شیشه ای که با مادر او ارتباط داشت، چشم ها و زبانش را با فندک سوزاند و او را زیر مشت و لگدهایش گرفت. به گزارش وبسایت رسمی مددکاران اجتماعی ایرانیان ؛ نیلوفر دو ساله نیز که هنوز زبان باز نکرده بود تا بتواند دیده هایش را بازگو کند، گریه ها و بی تابی هایش از پویا، مردی قاچاقچی که به مادر مطلقه و معتاد نیلوفر سرپناه داده بود، قاتلی بی رحم ساخت. مادر نیلوفر، معتاد و خمار، بی عارتر از آن بود که وقتی گریه های دخترش، پویا را دیوانه می کند و دخترک را به باد کتک می گیرد، واکنش نشان دهد. همین شد که در روز حادثه، نیلوفر بی تاب و بهانه گیر زیر ضربات شیلنگ هایی که پویا به سرش کوبید، جان داد.
این دو کودک نماینده هزاران کودکی هستند که در پستوی خانه ها، زیردست بزرگ ترهای معتاد و خمار شکنجه می شوند و اگر شانس بیاورند و همچون فاطمه و نیلوفر مرگی هولناک را تجربه نکنند، در نهایت آدم هایی شکست خورده و منزوی می شوند که از ترس دنیای پیرامون ممکن است خود نیز به دامان اعتیاد بلغزند.
ای کاش خانواده نداشتند
ساکت و بی صداو ترسان و لرزان، جور خانواده ای را می کشند که مواد مخدر را بیش از همه چیز دوست دارد. کودکان خانواده هایی که یک یا چند نفر در آن دلداده موادند، تنهای تنهایند با این که آدم های زیادی دور و برشان پرسه می زنند؛ آدم های بی خاصیت.
خانواده ای که سرنوشتش به اعتیاد گره خورده است اسمش خانواده است، اما خانواده نیست چون نه از دل آن آرامش بیرون می آید و نه دلگرمی و امید. خانواده آلوده به مواد، خوره جان است و بیشتر بچه ها را می خورد، چون کودکان بی دفاع، خودشان می مانند و خودشان، با پدر یا مادری که کام گرفتن از مواد را به بوسیدن صورت فرزند و نوازش او ترجیح می دهد.
ترس، نگرانی و در انتظار حادثه نشستن، ویژگی اعضای خانواده های آلوده به اعتیاد است. در این خانه ها آرامش وجود ندارد و چون رفتار بزرگ ترهای معتاد آن، ارزش و اعتباری ندارد، پس نمی شود روی قول هیچ کس حساب کرد. همین است که کودک این خانواده ها تنهای تنها می شود و مجبور به زدن دست ها بر زانوی خود و بلندشدنی نامطمئن.
خانه برای این کودکان جای گرمی نیست که بشود با خیال جمع در آن اظهار نظر یا درددل کرد، چون هر دهان بازکردنی می تواند به فاجعه ای تبدیل شود و زیر پای کودک را خالی تر از قبل کند.
التهاب دائم، ره آورد این شرایط برای کودکان است که اگر چه سکوت می کنند و چشم و گوششان را به ظاهر بر این نابسامانی می بندند، ولی از آنها آدم هایی ساخته می شود با روحی آسیب دیده که از همه دارایی دنیا فقط کنجی می خواهند برای فرار و پناه گرفتن و دمی برای آسودن، بی ترس، بی خشم و بی غصه.
کودک آزاری همین است
شکنجه جسمی مشهودترین نمود اعتیاد در خانواده است که هر سال کودکان زیادی را قربانی می کند، اما مهم تر از آن شکنجه های روانی حاصل از اعتیاد است که کودک را می شکند و همان طور شکسته و ترک برداشته به دنیای بزرگسالی می سپارد. امروز با کودک آزاری های مشهود مقابله می شود و کودکان بدسرپرست زیر بال و پر نهادهای حمایتی می روند، اما هنوز مشکل، آن دسته از آزارهای پنهانی است که یا کسی از آنها باخبر نمی شود یا جرات فاش کردن آن وجود ندارد.
گزارش های رسمی نشان می دهد اعتیاد مهم ترین عامل افزایش کودک آزاری از سوی مادران است؛ مادرانی که به احتمال زیاد در آمار رسمی یک میلیون و ۳۰۰ هزار نفری معتادان شمرده نشده اند، ولی موجودات خطرناکی هستند که مسبب آزار کودکانشان خواهند بود.
گفته می شود مادران و پدران معتاد انگیزه ای برای نگهداری از نوزاد (یا کودک) خود ندارند و وقتی هر دو به طور همزمان معتاد هستند این انگیزه قوی تر می شود به طوری که یا به مرگ کودک ناآرام و بیمار خود فکر می کنند یا برای خلاص شدن از شرش، به او نیز مواد می خورانند.
کودک توان تحمل این همه فشار را ندارد، این همه سرخوردگی، سرکوب شدن و دلهره داشتن. بررسی ها تائید می کند افرادی که با پدر و مادری معتاد بزرگ شده اند در بزرگسالی گرفتار حالت های منفی هستند که لحظه ای ذهن آنها را آزاد نمی گذارد؛ احساساتی همچون درماندگی و بیچارگی، افسردگی، اضطراب، از دست دادن اعتماد به نفس، وابستگی و زودرنجی و پرخاشگری.
احتمال کشیده شدن این افراد به سمت اعتیاد نیز زیاد است یعنی پیمودن همان راهی که بزرگ ترهای خانواده رفته اند و برای کودک الگو شده است. این را چرخه تکرار می نامند که بیشتر کودکان آسیب دیده از اعتیاد راهی جز آن نمی شناسند و برای فرار از ترس های دائمیشان به آن پناه می برند. سن اعتیاد در کشور در حال کم شدن است، تعداد کودکانی که هر سال قربانی اعتیاد یکی از اعضای خانواده می شوند نیز رو به فزونی است، میزان ورودی کودکان بدسرپرست (به دلیل اعتیاد به مواد مخدر صنعتی) به مراکز بهزیستی هم سیری صعودی دارد که نشان می دهد اعتیاد در ایران تا چه اندازه به کودکان آسیب می زند و آسیب دیدگان از اعتیاد تا چه اندازه به حمایت نیاز دارند.